De reumatoloog dr. J.W. G. Jacobs en psycholoog dr. R. Geenen ontwikkelden bovenstaand model. Uit dit model blijkt duidelijk hoe factoren elkaar beïnvloeden en instandhouden.

Fibromyalgie is een aandoening die zichzelf in stand houdt. Dit wordt ook wel persisteren genoemd. 

Uit een aantal onderzoeken is gebleken dat bij mensen die kampen met fibromyalgie sprake is van verschillende stoornissen. Men heeft ontdekt dat een belangrijk deel daarvan zich voltrekt in vooral de hersenen en het centraal zenuwstelsel. De neuropeptide Substantie P, Serotonine, ACTH zijn met name erg betrokken in de regulering van fibromyalgie.

Substantie P is betrokken bij angst, stress en bij het transport van pijnprikkels naar het centrale zenuwstelsel.

Serotonine daarentegen is van invloed op de stemming en slaap. Daarnaast reguleert het de mogelijkheid van de hersenen om pijn te controleren.

De hypofyse produceert ACTH die daarentegen de bijnierschors prikkelt om cortisol aan te maken. Cortisol gaat de schadelijke effecten van stress tegen. Bij mensen met fibromyalgie is juist aangetoond dat de concentratie cortisol lager is wat verklaart waarom mensen met fibromyalgie meer stress zouden ervaren.

Dit is van invloed op de neuro endocriene ontregeling en kan leiden tot ontregeling ervan. Bij mensen die kampen met fibromyalgie wordt vaak chronische stress geconstateerd.

Deze drie symptomen beïnvloeden elkaar. Stijfheid leidt tot vermoeidheid en het laatste tot meer pijn. Deze combinatie zorgt er juist voor dat mensen minder gaan bewegen doch het omgekeerde is ook van toepassing.

Uit onderzoek is gebleken dat bij mensen die kampen met fibromyalgie de herstelfase van de slaap is verstoord. Hierdoor wordt een bepaald groei hormoon minder aangemaakt. Daarnaast wordt het neuro endocriene systeem ontregeld en dat leidt weer tot vermoeidheid. Ook is het zo dat stress leidt to slaapstoornissen. Zo houdt het een het andere in stand.